various texts - diverse teksten

ANULI CROON

 

EN Texts by Vera Illés, Landa van Vliet, Jan van Heemst, Daniel R Gould.

decorative playfulness and profundity

Anuli Croon's colourful, severely structured paintings automatically activate the beholder's reservoir of associations: images and impressions of mysteriousness, ambiguity, references to primitive art, comic characters and commercials, everyday household items, fabric patterns and universal symbols for human gestures and body language are just a few of the elements of her imagery.

 

On closer consideration, however, more signs of ambiguity pop up in the image: does the one figure in the series 'Mug & City' wrap his arms around the other to protect him or do we see the very opposite, a kind of hostile stalking, enforcing subjection? The word 'mug' in the title seems to refer to an unpleasant character, but at the same time the colourful, schematically represented faces of the figures call forth more amiable associations. All these paradoxical qualities of openness and mysteriousness, of decorative playfulness and profundity are typical of the work of this remarkable painter.

 

Vera Illés (adapted by Hugo Bongers/Anton Hoeksema)

 

ALONG

We recognize everything in Anuli Croon's large, clear paintings. The hands, eyes, buildings and ornaments are lovingly meticulous, but at the same time unsettling in their anonymity. We recognize everything and yet we go astray among the figures and the fragments of a metropolis. And then, disorientated, we see the beautiful composition, the intense colour patterns and the texture.

 

Landa van Vliet

SILENT WITNESSES

Anuli Croon paints in the vein of the cartoon. The work is extraordinarily colorful. The work looks simple without simplistic. The two-dimensional representation conforms wholly to the flat plane of the canvas or the wall. The coloration is mostly clear and primary. The paintings pairs analysis with intuition. They enable the viewer to riddles. Their cartoonish simplicity is deceptive. Where a story leads to a denouement, Anuli Croon keeps her plot cunningly hidden in a mix of hands, eyes, buildings, interiors and ornaments. People make their appearance as silent witnesses of unexplained affairs; they give text nor explanation. Yet they are clearly constructed with a loving touch. That alone protects them for the anonymity of the crowd.

 

Jan van Heemst

catalogus AANWINST Hogeschool Rotterdam

 

POP SCHOOL...

Rento Brattinga galerie is hanging the work of Anuli Croon who merges the elements of Pop School with geometric/abstraction. The colors tend to be strong and the "figurative" imagery more simple than that of a comic strip. Sometimes even the figurative comes across as a geometric - abstraction. She also has series on paper. Croon uses a stencil to create compositions which are all geom - abst that are sometimes contradictions to the style. The crowning piece in this exhibition is a large canvas (170 x 250 cm) which asserts itself magnificently: figurative and sort of abstract, great color contrast. Its got everything.

 

Daniel R. Gould

 

 

NL Korte teksten door Vera Illés, Landa van Vliet, Jan van Heemst, Piet de Jonge, Maurits van de Laar, Maartje Berendsen.

decoratieve speelsheid en diepzinnigheid

De kleurrijke, strak vormgegeven schilderijen van Anuli Croon activeren als vanzelf het reservoir aan associaties van de beschouwer; beelden en indrukken van raadselachtigheid, dubbelzinnigheid, verwijzingen naar volkskunstuitingen, stripfiguren en reclamebeelden, alledaagse gebruiksvoorwerpen, stofpatronen en universele symbooltekens voor menselijke gebaren en lichaamstaal vormen slechts enkele elementen van haar beeldtaal.

 

Bij nadere beschouwing duiken nog meer signalen van dubbelzinnigheid op in het beeld; slaat die ene figuur in de serie ‘Tronie en Stad’ nu ter bescherming zijn armen om de andere figuur heen, of speelt zich hier het tegenovergestelde af en zien we een vijandig naderbij sluipen, een dwang tot onderwerping. Het woord Tronie uit de titel lijkt te verwijzen naar een onsympathiek karakter, tegelijkertijd echter roepen de kleurrijke, schematisch vormgegeven gezichten van de figuren vriendelijker associaties op. Al deze schijnbaar tegengestelde kwaliteiten van openheid en geheimzinnigheid, van decoratieve speelsheid en diepzinnigheid kenmerken het werk van deze opmerkelijke schilder.

 

Vera Illés (bewerkt door Hugo Bongers/Anton Hoeksema)

 

LANGSHEEN

We herkennen alles in de grote duidelijke schilderijen van Anuli Croon. De handen, ogen, gebouwen en ornamenten zijn liefdevol precies, maar ook verontrustend anoniem. We herkennen alles en raken toch verdwaald tussen de figuren en de fragmenten van een metropool. Dan zien we zonder richtingsgevoel de mooie opbouw, de intense kleurpatronen en de verfhuid.

 

Landa van Vliet

STOMME GETUIGEN

Anuli Croon schildert in de trant van het beeldverhaal. Het werk komt buitengewoon kleurrijk over. Het oogt simpel zonder simplistisch te zijn. De twee-dimensionale voorstelling conformeert zich geheel en al aan het platte vlak van doek, wand of muur. Het coloriet is overwegend helder en primair.

De schilderingen paren analyse aan intuïtie. Ze stellen de kijker voor raadsels. Hun eenvoud is bedrieglijk. Waar een verhaal meestal uitloopt op een ontknoping, houdt Anuli Croon haar plot listig verborgen in een bonte mix van handen, ogen, gebouwen, interieurs en ornamenten.

Mensen maken hun opwachting als stomme getuigen van onopgehelderde zaken; ze geven tekst noch uitleg. Toch zijn ze duidelijk met een liefdevolle toets ten uitvoer gebracht. Dat alleen al behoedt ze voor de anonimiteit van de massa.

 

Jan van Heemst / catalogus AANWINST Hogeschool Rotterdam

 

VERWARRING

Een vriend van me heeft twee schilderijen van Anuli Croon in huis hangen. Iedere keer als ik bij hem op bezoek ben dan kijk ik met veel plezier naar die werken. Het zijn vreemde figuren.

Ze bestaan uit meerdere lagen die verschoven lijken ten opzichte van elkaar, als uitgeknipte stukken papier. Ik vind het zo knap hoe Croon me iedere keer weet te pakken met de spanning die ze in haar werk legt. Ze schept verwarring omdat haar schilderstijl zo onpersoonlijk lijkt maar de figuren die ze neerzet juist zulke uitgesproken karakters hebben. In haar presentatie bij Rento Brattinga galerie in Amsterdam toont ze schilderijen en prenten. Ik ben erg benieuwd naar haar nieuwe werk.

 

Piet de Jonge

Rotterdam 2011

AFTASTEND EN INTUITIEF

Anuli Croon’s schilderijen worden bepaald door patronen en geometrische vormen, die door hun kleur en structuur de toeschouwer dwingen het beeld nauwkeurig te lezen. Door het gebruik van verfroller, plakband en sjablonen hebben de patronen een neutraal en scherp uiterlijk, tegelijk is duidelijk te zien dat het beeld als geheel sterk aftastend en intuïtief is opgebouwd.

Na een eerste verkenning blijken de patronen ook als architectonische ruimtes te kunnen worden bekeken, waarbij meerdere kijkrichtingen en perspectieven in een schilderij naast elkaar bestaan. Anuli Croon doorbreekt hiermee onze geconditioneerde manier van kijken en biedt de toeschouwer de mogelijkheid op een nieuwe, onbevooroordeelde manier waar te nemen.

 

Maurits van de Laar

Den Haag 2009

DUIZELINGWEKKENDE VARIATIE

 

In het werk van Anuli Croon heeft een verschuiving plaatsgevonden in de nadruk binnen de afbeelding. 
In haar schilderijen figureerden aanvankelijk menselijke personages; deze figuren zijn, net als de interieurs in deze tentoonstelling, plat, zonder perspectief, hebben geen centraal aandachtspunt en zijn sterk eenvoudigd. 


Sinds enige tijd zijn het de interieurs zelf die de aandacht vragen. De collages en schilderijen die bij Berendsen te zien zijn, zijn ontdaan van ‘interieuraccessoires’: het is de ruimte zelf die openklapt, dichtgaat. 
Alle wanden, deuren, pilaren, openingen bestaan uit patronen die ten opzichte van elkaar optisch bedrieglijk werken. De blik zoekt naar wat vooraan staat, wat open is en wat dicht, maar nooit is zij daar zeker van. 
De handmatig getekende patronen zijn nooit vaker dan eenmalig terug te vinden in het werk, waardoor er een duizelingwekkende variatie in taal ontstaat.

Maartje Berendsen

Rotterdam 2008